Mynet

ბავშვები ხედავენ სხვა სამყაროს

spo — Mon, 13 Sep 2010 20:11:15 GMT

ავადმყოფისათვის ჰალუცინაცია აღქმის წყაროა და არა წარმოსახვა. ჰალუცინაცია შეიძლება იყოს სმენითი, მხედველობითი, ყნოსვითი, შეხებითი.ავადმყოფი თავის მხედველობის არის მიღმა "ხედავს” ადამიანებს, რომლებიც სდევნიან და სხვა. ზოგიერთი ჰალუცინაცია მძაფრი, ემოციური, ხატოვანი და იმდენად დამაჯერებელია, რომ არ განირჩევა რეალური აღქმისაგან. იხილეთ ერთი ისტორია ამ თემასთან დაკავშირებით…

"$CUT$"

ბავშვები ხედავენ სხვა სამყაროს

რაც ქვემოთ შემოგთავაზებთ, მის შესახებ წერს ერთ-ერთ ჟურნალში საირა ესტეპი – ავტორი წიგნისა „მარადისობის ხმები".
მრავალი წელია, რაც საირა იკვლევს „ელექტრონული ხმების ფენომენს" ანუ კონტაქტებს მიღმიერ არსებებთან, რაც ხორციელდება ტექნიკური საშუალებებით – რადიოთო, მაგნიტოფონით, ტელევიზორით და ა.შ. ინტერესი ანომალიური მოვლენების მიმართ ამ ქალბატონს ბავშვობაშივე, 3-4 წლისას აღეძრა თურმე.
პატარაობისას საირა ესტეპმა არაფერი იცოდა სხვა რეალობის შესახებ. მიუხედავად ამისა, საკმაოდ ხშირად უცნაური ამბების მოწმე ხდებოდა, მაგ: იღვიძებს, ამჩნევს, რომ ყველაფერი ირგვლის რაღაცნაირად, უჩვეულოდ გამოიყურება. ავეჯი, ოთახი, დერეფანი უფრო მკვეთრია, რეალური, თითოს „პირდაბანილი". ერთი-ორი წუთის შემდეგ ყველაფერს ჩვეული იერი უბრუნდება. გოგონას ეგონა, ოჯახის წევრებიც იმავეს განიცდიდნენ და ამის შესახებ არავისთვის არაფერი უთქვამს. მხოლოდ გაცილებით გვიან, 40 წლის შემდეგ წააწყდა მსგავსი შეგრძნების აღწერილობას: ავტორი მას „ბინოკულარულ მხედველობას" უწოდებდა და ხსნიდა: ის მსგავსია იმგვარი ხედვისა, ბინოკლიდან უკუღმა გახედვისას რომ მოჩანს.
ერთხელ, ღამით, ხუთი წლის საირას გაეღვიძა და დაინახა მაგიდასთან ზურგშექცევით მდგარი ორი მამაკაცი. ოთახში ყველაფერი ნათლად ჩანდა. კაცებს უცნაურად ეცვათ – ბრიჯები, გრძელსახელოიანი, მაქმანიანი პერანგები და ჟილეტები. „სტუმრები" ჩაშტერებოდნენ მაგიდაზე დაწყობილ ნივთებს. სათითაოდ იღებდნენ, ყურადღებით ათვარიელებდნენ. საირამ დაიყვირა. მშბლები მაშინვე მოცვივდნენ. შეშინებულმა გოგონამ უამბო რაც ნახა. ცხადია, დაამშვიდეს – ეტყობა, ცუდი სიზმარი ნახეო. საირა იძულებული იყო, დაეჯერებინა. მშობლები ოთახიდან რომ გავიდნენ, უცნობები მაშნვე დაბრუნდნენ. ამჯერად უსიტყვოდ დააცქერდნენ საირას. გოგონამ თავი მოიმძინარა და ჩუმად აკვირდებოდა „სტუმრებს". ცოტა ხნის შემდეგ ისინი კვლავ მაგიდასთან დაბრუნდნენ, თან ერთმანეთს ეჩურჩულებოდნენ. მოულოდნელობისაგან საირამ კვლავ შეჰყვირა. მშობლები ისევ შემოცვივდნენ. ისევ დაბრუნდნენო, – ტიროდა გოგონა და ევედრებოდა დედა-მამას, გაეჩხრიკათ ყველაფერი. ეძებეს, მაგრამ ვერავინ ნახეს. ერთი სიტყვით, ყველაფერი იმით დასრულდა, რომ დედა საირას მიუწვა გვერდით, როგორც კი დედას ჩაეძინა ისინი კვლავ გამოჩნდნენ.
- რატომ არ გავაღვიძე დედა, ნანობდა მოგვიანებით საირა. ისინი ხომ მაშინ იქვე იდგნენო.
რამდენიმე წუთის შემდეგ უცნობები წავიდნენ. გოგონას ესმოდა, როგორ დააბიჯებდნენ ისინი სახლში, შემდეგ როგორ ეშვებოდნენ კიბეზე.
გათენდა. ამ დროს გაიწკრიალა შემოსასვლელი კარის ზარმა. საირამ თავისი ოთახის ფანჯრიდან დაინახა, – უცნობები სახლიდან გავიდნენ და მალე თვალს მიეფარნენ.
ამჯერად ზარის ხმა მშობლებმაც გაიგეს და შესასვლელი კარისკენ გაეშურნენ. სწორედ ამ დროს გამოჩნდა მერი – ქალიშვილი, რომელიც მათ სახლში ცხოვრობდა. ამჯერად იგი კარის გასაღებად გამოსულიყო. მერის დედამ ჰკითხა, – ვინ იყოო.
გაოცებულმა მერიმ უპასუხა: – ზღურბლზე ისე უცნაურად გამოწყობილი ორი მამაკაცი იდგა, დავიბენი და კარი ცხვირწინ მივუჯახუნეო.

იაპონელი ბავშვი მშობლებმა შიმშილით მოკლეს

spo — Mon, 13 Sep 2010 19:54:35 GMT

შიმშილისაგან სიკვდილის პირას მისული 5 წლის ტომოკი იოსიდა ქალაქ საკურაის ოჯახური საკითხების განმხილველი ცენტრის თანამშრომლებმა,

"$CUT$"

საკუთარ სახლში იპოვნეს, სადაც იგი მშობლებთან და 4 წლის დასთან ერთად ცხოვრობდა. უმძიმეს მდგომარეობაში მყოფი პატარა დაუყოვნებლივ საავადმყოფოში გადაიყვანეს, თუმცა ექიმებმა მისი გადარჩენა ვეღარ შეძლეს.

ამ ეტაპზე ბიჭუნას მშობლები დაკავებულები არიან, საკუთარი საქციელი კი იმით ახსნეს, რომ ბავშვი მათში ”სიყვარულს არ იწვევდა”.

საავადმყოფოში მიყვანისას ხუთი წლის ბიჭუნას სიმაღლე 85 სანტიმეტრი იყო, რაც ორი წლის ბავშვის სიმაღლეს შეესაბამება, წონა კი 5 წლის მოზარდის შესაბამისი წონის მხოლოდ ერთ მესამედი ჰქონდა.

ტომოკის დედამ დანაშაული აღიარა. ჩვენებაში მან განაცხადა, რომ იანვრის შემდეგ, ბავშვს მხოლოდ ოცდაოთხ საათში ერთხელ კვებვავდნენ, ბოლო ორი კვირის მანძილზე კი მას დამოუკიდებლად გადაადგილება აღარ შეეძლო და მხოლოდ წყალს ასმევდნენ.

გარდა ამისა პატარას სხეულზე სილურჯეები და სისხლჩაქცევები აღენიშნებოდა, რაც ფიზიკური ძალადობის კვალზე მიუთითებს.

რაც შეეხება მეზობლებს, მათ დაკითხვისას განაცხადეს, რომ საერთოდ არ იცოდნენ თუ წყვილს ორი ბავშვი ჰყავდა, რადგან გარდაცვლილის მშობლებს, ქუჩაში მხოლოდ გოგონასთან ერთად ხედავდნენ. თუმცა ტომოკის სახლის ქვეშ მცხოვრებლებმა აღნიშნეს, რომ მუდმივად ესმოდათ ბავშვის ტირილიდა ყვირილი, რომელიც სულ ცოტა ხნის წინ შეწყდა.

მიმდინარეობს გამოძიება.

პირადი საფრენი აპარატი ბოლოს და ბოლოს შემოვიდა გაყიდვაში!

spo — Mon, 13 Sep 2010 19:45:21 GMT

წლების ლოდინის შემდეგ, დადგა მომენტი, რომელსაც მთელი მსოფლიო ელოდებოდა.

"$CUT$"

ახალმა ზერლანდიურმა კომპანიამ გამოაცხადა, რომ დაიწყო პერსონალური საფრენი აპარატების წარმოება.

კომპანიაში განაცხადეს, რომ მათ მოაწერეს ხელი £ 8 მილიონიან შეთანხმებას და პირველ ეტაპზე გამოუშვებენ 500 მფრინავს.

საფრენი აპარატი ანვითარებს 100 კმ/ს სიჩქარეს და შეუძლია 1 ჯერზე 50 კმ-ის დაფარვა. ტესტებისას კი სიმაღლეში აფრინდა 2 კმ-ზე. მისი წონა შეადგენს 115 კგ-ს და ამიტომ მისი მართვისათვის არ არის საჭირო არანაირი სპეციალური მოწმობა ან მფრინავის ლიცენზია.

ამ სასწაულის ფასი იქნება 50.000 $, რაშიც შედის მისი მართვის გაკვეთილები.

შემზარავი რეალობა

spo — Mon, 13 Sep 2010 19:20:11 GMT

ეს ფოტო 1994 წელს გადაიღო სამხრეთ აფრიკელმა ფოტოგრაფმა კევინ კარტერმა.

"$CUT$"

ფოტოზე ასახულია სცენა შიმშილისაგან დასუსტებული სუდანელი გოგონა,რომელიც სიკვდილის პირასაა და მშველელი არავინაა. მის უკან კი კბილებალესილი ლეშიჭამია კონდორი (სვავის სახეობა), რომელიც პატარას სიკვდილს ელოდება…

ფოტოგრაფი ძალიან უგულოდ მოიქცა, მას შეეძლო გოგონას რაიმეთი დახმარებოდა, გადაეყვანა საავადმყოფოში და მიეცა პატარასთვის შანსი,მაგრამ მან ეს არ გააკეთა. – ფოტოს გადაღებისთანავე დატოვა ეს ადგილი და მომაკვდავი ბავშვი სვავების საჯიჯგნად გაიმეტა…

როცა კარტერს დაუსვეს კითხვა,თუ რატომ მოიქცა ასე უსულგულოდ, მან უპასუხა-”მე ფოტოგრაფი ვარ და ჩემი მოვალეობა არავის დახმარება არ არის…”

ამ ფოტომ მსოფლიო მართალაც შოკში ჩააგდო… ძალიან შემზარავი სურათი და რეალობაა…

ამ ფოტომ კევინ კარტერს პულიტცერის პრესტიჟული ჯილდო მოუტანა.ამ ფაქტის შემდეგ სულ რამოდენიმე თვე იცოცხლა კარტერმა-მან სიცოცხლე თვითმკვლელობით დაასრულა 33 წლის ასაკში. ალბად სინდისმა არ მოასვენა ფოტოგრაფი

აკრძალული სიყვარული

spo — Mon, 13 Sep 2010 19:07:54 GMT

ისტორიას, რომელსაც ახლა გიამბობთ, საკმაოდ მძიმე აღსაქმელია ჩვენთვის, თუმცა არსებობენ ადამიანები, რომელნიც ფიქრობენ განსხვავებულად, ამბობენ რომ სიყვარულს საზღვრები არ აქვს და არც უნდა დავუწესოთო

"$CUT$"

თუმცა უმეტესობისთვის ასეთი რამ მიუღებელია და საერთოდაც ნებისმიერი ურთიერთობა საჭიროებს რაღაც ,,ჩარჩოებს”. ახლა კი მოვისმინოთ, სიყვარული ყოველგვარი ჩარჩოების გარეშე, ეს აკრძალული სიყვარულია. ამ ურთიერთობის გმირები თავად მოგვიყვებიან იმას, რასაც დიდი ხნის განმავლობაში მალავდნენ. ფსიქოლოგები ასეთ კავშირს გენეტიკურ სექსუალურ მიზიდულობას უწოდებენ. მიუხედავად იმისა, რომ ესეთი შემთხვევები საკმაოდ ხშირია, ინცესტი მაინც არალეგალურია უმეტეს ქვეყანაში. როგორც ბევრი ამბობს ეს არალეგალურიცაა და ამორალურიც.
თუმცა თავიანთი ურთიერთობა ამორალურად სულაც არ მიაჩნიათ ჯენის და ჯონ დეავებს. რომელთაც უკვე გადაწყვიტეს,რომ მათი ე.წ. საინტერესო ურთიერთობა სააშკარაოზე გამოიტანონ.ჯენი: ჯონი ჩემი მამაა და ასევე ჩემი ,,პარტნიორიც”. ჩვენ ერთმანეთისთვის არ შეგვიხედავს, როგორც მამა–შვილს.ეს მართალია, ჯონი და ჯენი ბიოლოგიურად მამა–შვილია, ჯონი 61 წლისაა, ხოლო ჯენი 39–ის. ისინი ცხოვრობენ ისე, როგორც ჩვეულებრივი წყვილი, ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობით.ჯენი:ჩვენ არ ვართ პატარები, ასაკით უკვე ჩამოყალიბებულები ვართ, გვაქვს კარიერა, გვაქვს ჩვეულებრივი ცხოვრება, როგორც ყველას, მაგრამ ჩვენ ბიოლოგიურად ნათესავები ვართ, თუმცა ერთმანეთი შეგვიყვარდა.

ჯონი: მე ჩემს თავს მივიჩნევ მამაკაცად, რომელიც შეხვდა ქალს და ჩვენ აღვეძრა რაღაც რომანტიკული ფიქრები.

ჯენის ამბავი იწყება იქიდან, როცა მისი მშობლები გაიყარნენ, მაშინ ის 1 წლის იყო. შემდეგ ჯენი გაიზარდა, გათხოვდა და 2 შვილიც გააჩინა, მას 30 წლის განმავლობაში მამასთან ურთიერთობა თითქმის არც ჰქონია, მხოლოდ 2–ჯერ ჰყავდა ნანახი. მაგრამ აქედან 8 წლის შემდეგ გადაწყვიტა ჯონის სანახავად წასულიყო. ამ სურვილს ის შემდეგნაირად ხსნის
ჯენი: მე მყავდა ბავშვები და ვიფიქრე, რომ მას, როგორც ბაბუას, ჭირდებოდა გავმხდარიყავით მისი ცხოვრების ნაწილი. ეს იყო შეხვედრა კაცთან, მე კი ვიცოდი, რომ ის მამაჩემი იყო, მაგრამ მე ფაქტიურად შევხვდი ჯონს, ანუ მამაკაცს.

ჯენიმ მიუხედავად იმისა, რომ ეს კაცი მხოლოდ მესამედ ნახა და ამასთანავე იცოდა მათი სისხლით ნათესაობის შესახებ, მათ შორის სექსუალური მიზიდულობა მაინც იზრდებოდა.

ჯენი: როცა მასთან რამდენიმე დღე გავატარე, ვიგრძენი, რომ ჩემი გრძნობები და შეხედულებები შეიცვალა, მე მას ვუყურებდი როგორც კაცს, პიროვნებას, ვიღაცას, რომელიც უყვართ, ზრუნავენ. დიახ მე მაშინ დავასკვენი ო, მგონი არც ისე ცუდია.. ამ არც ისე ცუდში კი იგულისხმება ურთიერთობა ქალსა და მამაკაცს შორის, მაგალითად როგორც ღამის კლუბში დაინახავ კაცს და იტყვი, მგონი არც ისე ცუდიაო.

ჯონი: მეც ასე ვიყავი. ჯენის შეხვედრით გავაანალიზე, რომ ის იყო ლამაზი და სასურველი ქალი.

რამდენიმე კვირის შემდეგ მოხდა წარმოუდგენელიც, მამა–შვილს ერთად ეძინა.

ჯენი: ძლიერი სიყვარული იყო, არ ვიცი… ეს იყო სექსი, ისეთი, როგორც ნებისმიერ კაცთან, ჩვეულებრივი… იყო ნორმალური ურთიერთობა როგორც შეყვარებულ წყვილს შორის.

ჯონი: ეს იყო ფანტასტიკური, აბსოლუტურად ფანტასტიკური.

ნუთუ ჯონს არასოდეს უფიქრია, რომ ეს ურთიერთობა იყო შეცდომა, ეს იყო არალეგალური?!

ჯონი: ვიცოდი, რომ ეს შეცდომა იყო, მაგრამ ემოციები ადამიანს გააზრების საშუალებას არ აძლევს. ცხოვრებაში დგება ისეთი დრო, როცა ემოციები ადგენენ გულისა და თავის წეს–კანონებს. მე ვიცოდი, რომ ეს არალეგალური იყო, მაგრამ..

ყველაფრის მიუხედავად ჯონი და ჯენი ჩამოცილდნენ თავიანთ პარტნიორებს და სამხრეთ ავსტრალიაში გააგრძელეს ცხოვრება, მათ თან წაიყვანეს ჯენის ორი შვილი სამანტა და ალექსი. შემდეგ კი ჯენის არც მეტი, არც ნაკლები 2001 წელს შვილი ეყოლა, დიახ, შვილი საკუთარი მამისგან, თუმცა მას გულზე დეფექტი ჰქონდა და 4 დღის ბიჭუნა გარდაიცვალა, წყვილი აცხადებს, რომ იგივე პრობლემა ხშირად აქვთ ახალშობილებს და რომ

მათი სისხლით ნათესაობის შედეგი არ ყოფილა ეს ყოველივე. შემდეგ კი მეორე შვილიც ეყოლათ, ამჯერად გოგონა და მას ჩელესტე დაარქვეს, გოგონა
ჯანმრთელია. (და ძალიან ლამაზი )
საინტერესოა, თუ რას ფიქრობენ ჯენის შვილები, 14 წლის სამანტა და 9 წლის ალექსი.

სამანტა: მე ვიცი, რომ ისინი მამა–შვილი არიან, მაგრამ თავიდან როცა ეს ყველაფერი დაიწყო, მე პატარა ვიყავი, ასე რომ ჩემთვის მაშინ ეს ყველაფერი რაღაც განსაკუთრებულს არ წარმოადგენდა, ახლა კი ისე ვუყურებ მათ, როგორც მამას და დედას.

ალექსი: თქვენ ყოველ დილას, როცა გაიღვიძებთ არ დაიწყებთ იმაზე ფიქრს, ეს კაცი არის ბაბუაჩემი და ეს არის ამასთანავე მამაჩემი, ასე არ არის, ასე არავინ არ დაიწყებს ფიქრს.

სურათის ხარისხის გამო ბოდიშს გიხდით!

ტანკში ვირტუალურად

spo — Sun, 12 Sep 2010 20:23:01 GMT

"$CUT$"

როდესმე მჯდარხართ ტანკში? თუ არა, მაშინ ამის შანში გეძლევათ ახლა ტანკში

Live Checking Card

spo — Sun, 12 Sep 2010 20:15:23 GMT

სამხრეთ კორეაში ”ჭკვიანი” საბანკო ბარათი შექმნეს

"$CUT$"

სამხრეთ კორეელ კონსტრუქტორთა ჯგუფმა ”ჭკვიანი” პლასტიკური საბანკო ბარათი ” Live Checking Card” შექმნა.

ახალი გამოგონება საბანკო ანგარიშზე არსებული თანხის რაოდენობას პირდაპირ ბარათის ზედაპირზე წერს და ამისთვის სულაც არა არის აუცილებელი ბანკომატთან მისვლა ან ბანკის საიტის შემოწმება, იტყობინება ”ინტერფაქსი”.

ჩვეულებრივი პლასტიკატის ნაჭრის ნაცვლად აღნიშნული ბარათი ინოვაციურ სენსორულ დისპლეის წარმოადგენს. ”Live Checking Card” ფულადი ანგარიშსწორების ისტორიის შესახებაც იძლევა ინფორმაციას – მორიგი ტრანზაქციის განხორციელებისთანავე მონაცემები ბარათის ზედაპირზე ისახება.

ახალი ბარათის კვების წყაროს მზის ენერგია წარმოადგენს, ამიტომ მას სპეციალური ელემენტით დამუხტვა არ ესაჭიროება. ”Live Checking Card” ჩვეულებრივ საბანკო ბარათთან შედარებით უფრო მტკიცე და გამძლეა.

ადამიანისთვის ყველაზე სასიამოვნო ძილი ყოფილა

spo — Sun, 12 Sep 2010 20:05:58 GMT

სიცოცხლის პატარა სიხარულებიდან ყველაზე სასიამოვნო ყოფილა იმის შესაძლებლობა, რომ, რაც შეიძლება კარგად გამოვიძინოთ. ასეთი დასკვნა გააკეთეს ბრიტანელმა მკვლევრებმა სოციოლოგიური გამოკითხვის შედეგად. გამოკითხვა ჩაატარა სწრაფი მომზადების სუპების მწარმოებელმა კომპანიამ.

"$CUT$"

„უდიდესი პატარა სიამოვნებების" სიაში მეორე ადგილზეა – საკუთარ ჯიბეში შემთხვევით დარჩენილი 10 ფუნტის მოულოდნელი აღმოჩენა.

ინგლისელთათვის მესამე ადგილზეა – საწოლში თავიანთ შეყვარებულებთან ჩახუტება.

მეოთხე ადგილზე – ცრემლის დენამდე სიცილი.

ინგლისელებს უყვართ არა მარტო გამოძინება, არამედ დიდხანს ლოგინში კოტრიალი. ეს სიამოვნება მეხუთე ადგილზეა, მაგრამ მათთვის მნიშვნელოვანია საწოლის თეთრეულის სისუფთავე, რომელიც სიაში მეექვსე პოზიციაზეა. ამას მოჰყვება მაღაზიებში სიარული და საჭირო ნივთების ფასდაკლებით შეძენა.

მცირე სიამოვნებათა დიდ ათეულში შედის, აგრეთვე, თანამოსაუბრის სახეზე სიცილის გამოწვევა, პირველ ათეულს მოგონებებში ჩაძირვა და მათზე სიცილი ხურავს.

მეთერთმეტე ადგილზეა გამოსასვლელ დღეებში მშობლებთან ერთად სადილი, მეთორმეტე პოზიციაზე – სიამოვნება, რომელსაც მათ ანიჭებთ გარეგნობის გამო მიძღვნილი კომპლიმენტები, ამას კვლავ საწოლი მოჰყვება, ოღონდ, კარგი წიგნით. სიამოვნებაა ცხელი სუპიც. მეთოთხმეტე ადგილზეა ზედმეტი წონის დაკარგვით გამოწვეული სიხარული.

სიამოვნებათა შორისაა სიხარული საწოლში მიტანილი მოულოდნელი საუზმის გამო. მეთექვსმეტე ადგილზეა სასიამოვნო შეგრძნება, რომელიც ზოგჯერ დილაობით წარმოიშობა – იღვიძებ ადრიანად, რათა წახვიდე სამსახურში, უცებ კი გახსენდება, რომ დღეს დასვენების დღეა და, შეგიძლია, ძილი გააგრძელო.

პირველ ოცეულს ხურავს: უცნობები, რომლებიც ქუჩაში ჩაგვივლიან და გვიღიმიან, ძველი ალბომების დათვალიერება და პირველი თოვლი…

დაბოლოს, დავუჯეროთ კომპანიის თავმჯდომარეს რობ სტეისის: „აუცილებელი არაა, რომ მოხდეს რაღაც მნიშვნელოვანი, რათა მთელი დღით ავიმაღლოთ გუნება-განწყობა. ზოგჯერ ასეთივე ეფექტი პატარა სიხარულებით მიიღწევა".

მუსიკალური ექსპერიმენტი

spo — Sun, 12 Sep 2010 19:58:08 GMT

Diego Stocco - Music From A Tree from Diego Stocco on Vimeo.

ექსცენტრიული იტალიელი მუსიკოსის დიეგო სტოჩის ძაან ორიგინალური მუსიკა შექმნილი სხვადასხვა ხმათა უცნაური სინთეზით.გაგრძელებაში იხილეთ რამოდენიმე ექსპერიმენტალური მუსიკალური ვიდეო

"$CUT$"

გეცნობათ ეს კაცი?

spo — Sun, 12 Sep 2010 19:53:03 GMT

იცით ვინ არის იგი? გინახავთ ოდესმე ეს ადამიანი? დალაპარაკებიხართ?

"$CUT$"

ეს ადამიანი რეალურად არ არსებობს, მაგრამ შეიძლება თქვენ მას მაინც იცნობდეთ, რადგან, რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს, ეს მისტიური ადამიანი მსოფლიოს ყველა კუთხეში ესიზმრებათ ადამიანებს. მოგითხრობთ არარსებული ადამიანის ისტორიას.

2006 წლის იანვარში ქალაქ ნიუ-იორკში ცნობილი ფსიქიატრის პაციენტმა დახატა პორტრეტი კაცისა, რომელიც რეგულარულად ჩნდებოდა ხოლმე მის სიზმრებში. ეს კაცი მას აძლევდა რჩევებს პირადი ცხოვებისთვის. პაციენტი ირწმუნება, რომ ცხოვრებაში არასდროს უნახავს მისი მისტიური მრჩეველი.

ეს პორტრეტი ფსიქიატრის სამუშაო მაგიდაზე მივიწყებულად ეგდო, სანამ მისი სხვა პაციენტი არ მოვიდა. ამ პაციენტმა ამოიცნო ეს ადამიანი და თქვა, რომ იგი ხშირად მოინახულებდა ხოლმე მას სიზმრებში. არც ამ პაციენტს უნახავს ეს ადამიანი ცხოვრებაში. ფსიქიატრმა გადაწყვიტა გაეგზავნა ეს პორტრეტი თავისი კოლეგებისთვის, რათა მათ ეჩვენებინათ იგი თავიანთი პაციენტებისთვის. აღმოჩნდა რომ კიდევ ოთხი პაციენტმა ამოიცნო დახატული სახე. ყველა მას ,,ამ კაცს” ეძახდა, რადგან მისი რეალური სახელი არავინ არ იცოდა, ან არ ახსოვდა. ამიტომაც მისი სახელია ,,ეს კაცი”. 2006 წლიდან მოყოლებული დღევანდელ დღემდე ამ კაცის ,,ნაცნობთა” რიცხვი უკვე 2000-ზე მეტს აღწევს. ეს ხალხი დედამიწის ყოველ კუთხე-კუნჭულში ცხოვრობს: ბერლინში, ლოს-ანჯელესში, ნიუ-იორკში, მოსკოვში, დელიში, ვენაში და როგორც მახსოვს საქართველოშიც. ვინ არის ეს ბურუსით მოცული პიროვნება? დემონი, მფარველი ანგელოზი, შეწუხებული მიცვალებულის სული, თუ უბრალოდ წარმოსახვა? კომენტარებში დაწერეთ თუ ვინმეს დაგსიზმრებიათ. ისე მემგონი საკმაოდ უცნაური რამეა არა? ვაითუ როგორც ცაგარელმა განაცხადა პირველი არხის საინფორმაციო გამოშვებაში ეს არის მასონთა გეგმის ერთ-ერთი ნაწილი. მან თქვა, რომ მასონების დაფინანსებით ტელევიზორში, ინტერნეტში, რადიოში და სხვ. მოკლედ ახდენენ ჩვენი ენერგო ტალღების ვიბრაციას და შედეგად ვიღებთ იმას, რაც მათ უნდათ, რომ დაგვანახონ. ღმერთმა არ ქნას და მართლაც ასე იყოს. და იმედია მე არ დამესიზმრება არასდროს. ისე მაგრად ჰგავს ჩემს ძმაკაცის მამას.